Het begon allemaal op zondag 6 juni 2010. Ik was rond 5 uur ‘s ochtends wakker geworden. In mijn slaapkamer/bureau krioelde het van de muggen. En om deze ietwat te bestrijden besloot ik om 2 citronella kaarsjes te branden. Ik zette deze op mijn tv (die ook in de slaapkamer staat) en besloot om nog wat tv te zien alvorens aan de zondag te beginnen. Rond een uur of zeven worstel ik even met het idee om naar de vogelmarkt te gaan. Maar dit idee werd al snel afgeschoten wegens de hoeveelheid volk die aanwezig zal zijn bij dergelijk goed weer.

Even later word ik wakker en merk dat er op mijn arm een aantal zwarte pluisjes liggen. Ik denk wat is dat nu en zie dat heel mijn bed er mee vol ligt. Ik kijk rond en merk dat mijn kamer voor 2/3 gevuld is met zwarte rook. Ik draai mijn hoofd verder richting tv en merk dat de linkerzijkant hiervan in brand staat. Ik besef dat dit niet echt goed is en sta recht om er vervolgens mijn donsdeken over te gooien. In de hoop het vuur zo te doven, klop ik dat donsdeken goed dicht tegen de televisie. Ik haal het er eventjes af om te kijken of de vlammen al uit zijn. Dit is nog niet het geval. Ik bedenk me vervolgens dat ik zo’n branddeken in de keuken heb liggen. Ik ga het snel halen. Ook mijn living en keuken hangen vol zwarte rook, dit komt doordat het 3 doorlopende plaatsen zijn. Ik haal het branddeken uit de doos en loop er mee terug naar de slaapkamer, alwaar ik dat over de resterende vlammen gooi. En opnieuw klop ik er op en duw ik dit branddeken op de vlammen. Maar doordat zo’n branddeken nogal dun is laat het alle warmte door. Ik besef dat ik niet lang meer kan duwen zonder mijn vingers te verbranden. Ik haal het deken eraf en merk dat er nog enkele kleine vlammen zijn, maar deze zijn moeilijk bereikbaar en ik kan niet op dat deken duwen om in zo’n smalle toegang die vlammen te doven. Ik beslis om deze laatste vlammen te doven met een vochtige handdoek. Ik loop naar de keuken en houd 2 handdoeken onder de kraan en wring ze uit. Bij het teruggaan naar de tv stap ik in een stuk plastic dat reeds van de tv is afgekomen. Ik merk dat het zich in mijn voet brandt en ik trek hetgeen ik er nog kan van lostrekken los. Vervolgens doof ik het vuur.

De eerste volgende stap was het openen van de slaapkamerraam en het raam in de keuken om de rook zo snel mogelijk weg te laten gaan. Hierna loop ik naar beneden, naar de huisbaas die onder mij woont. Enkel Diane (de huisbazin) was aanwezig. Ik vertel haar dat ik een klein brandje heb gehad, maar dat het gevaar geweken is en dat alles uit is. Ze vraagt of ik de ramen heb opengezet en ik zeg ja, maar ze gaat voor de zekerheid toch even mee. En samen openen we de 2 ramen in de linving. Ik doe kort het verhaal en zeg dat ik ook in een stuk plastic ben getrapt. Hierop zegt ze dat ik best een douche neem en dan richting ziekenhuis ga. Ik ga naar de badkamer een douche nemen van toch wel een half uur. Ik kleed me aan en vul al een delhaizezak met wat ondergoed, toiletgerei ed. Ik loop nog even mijn appartement binnen om mijn portefeuille en gsm te nemen en bemerk dat de rook al grotendeels weg is. Ik ga terug naar beneden en vraag aan de huisbazin of er iemand mij naar het ziekenhuis kan doen. Hierop vertelt ze dat haar man net vertrokken is en dat zij geen auto kan rijden. Ze stelt dan ook voor om een taxi te bellen en ik zeg dat ze dan maar beter ineens een ambulance belt omdat ik geen geld heb voor een taxi. Ik ga zitten en begin nu pas pijn te ondervinden aan mijn voet. En vraag een vochtige handdoek om er rond te binden.

10 minuten later arriveert de ambulance met de MUG. En krijg ik de nodige vragen. Onmiddellijk wordt bloeddruk en dergelijke gemeten. Ook word ik onmiddellijk aan de zuurstof gelegd. De brancard op en de ziekenwagen in. De ambulance vraagt toestemming om naar Stuyvenberg te mogen rijden en dit is geen probleem. Aangekomen in Stuyvenberg word ik eerst behandeld op de spoedafdeling. Hier is ook al onmiddellijk de arts van het brandwondencentrum aanwezig. Er gebeuren zoveel zaken rondom mij, ik zal proberen ze allemaal op te lijsten. Ik krijg een infuus met pijnstiller en plakkertjes op mijn borstkas voor de hartfuncties te meten, alsook een saturatiemeter op mijn vinger. Er wordt gekeken hoever de roet zich in mijn luchtwegen heeft begeven. De verpleger spuit iets in mijn keel. Dit kriebelt en ik slik. Ondertussen zegt hij dat het een verdovingsmiddel is en dat ik het niet mag inslikken. Ik zeg doodleuk dat dat te laat is. Hij spuit opnieuw en ik probeer de slikreflex te beheersen, maar dat lukt niet en zeg dat ik weer geslikt heb, waarop hij voor een derde keer spuit. Dan wordt er met een laryngoscoop gekeken en blijkt er roet te zitten op mijn stembanden. Er wordt dan ook beslist een rx te maken van de longen. Ondertusen is de dokter bezig met stukjes van mijn voeten te halen en door de pijn roep ik dan ook auw. De reactie van de dokter is dat het goed is dat het pijn doet, waarop ik zeg dat ik er niet vaal aan heb. De dokter zegt dat het zal moeten geopereerd worden en zegt dat ze daar donderdag wel tijd voor heeft. En ik zeg dat dat ok is, wat kan ik anders. En merk wel op dat het jammer is want dat ik die vrijdag op vakantie zou vertrekken. Hierop vraagt de dokter naar waar en ik zeg met de auto naar het zuiden van Frankrijk. Ze denkt even na en zegt dan dat ze me toch niet kan laten gaan. Vervolgens wordt mijn voet ingepakt in een kompres met een laag van 2 cm flamazine. En ik word naar het brandwondencentrum gevoerd.

Het volgende deel zal gaan over mijn ziekenhuisverblijf.

Tot binnenkort!

Het is me wel een bewogen week geweest. Zaterdag was ik met vrienden in de Ierse Pub gaan kijken naar de rugby wedstrijd Ierland-Fiji. Welke Ierland op grandioze wijze heeft gewonnen. Erna nog iets gaan eten in de net ontdekt Italiaanse bistro Terra Sarda en dan richting huis. Thuis aangekomen nog wat tv gekeken en tegen middernacht krijg ik een stevige pijn in mijn buik. Ik ben toch in slaap gesukkeld en tegen een uur of half 2 word ik weer wakker met een enorm intense pijn in mijn buik. Zo erg dat ik niet goed weet wat doen. Het lijkt wat op maagkrampen of pijn in mijn buik geïnflicteerd door mijn normale rugpijn, dus ik denk dat er iets niet goed verteerd geraakt. Maar het is ook niet zo dat er iets zijn weg terug naar buiten zoekt. Ik beslis rond half 3-3 uur toch maar een pijnstiller (panadol codeïne) te nemen, maar de pijn blijft hevig. Zo hevig dat ik niet kan liggen, niet kan zitten, niet kan staan, niet kan wandelen zonder pijn.Ik ken deze pijn het beste omschrijven als een grote steen (1/4 van de buik) die in je buik zit en die altijd, in eender welke houding, op iets verkeerds drukt.

Een half uur nadat ik mijn pijnstiller heb genomen, beslist mijn avondeten toch om het hazepad te kiezen. En tegen 4 uur beslis ik vanwege de té intesne pijn om richting ziekenhuis te gaan. De vraag is enkel hoe. Ik besluit om zelf te rijden om dan mijn gedachten even te kunnen verzetten.  Na 5 minuten autorijden kom ik aan op de spoeddienst van het Sint-Vincentiusziekenhuis te Antwerpen.  Ik wordt ingecheckt en naar box 2 begeleid. De verpleger luistert naar mijn verhaal en trekt bloed en zet een baxter klaar. Hieraan wordt een pijnstiller toegevoegd. Maar dat leek niet te helpen. De dokter kwam erbij en duwde op mijn buik en bevestigde de vermoedens van de verpleger: galstenen. Ik zou ineens opgenomen moeten worden. Maar vermits de pijn niet leek weg te ebben werd er nog een spuit morfine bijgespoten. Dit zou na 10 minuutjes moeten helpen, maar ik voelde niet veel verschil. Vervolgens hebben ze er nog een 2de spuit bijgedaan en dan pas voelde ik de pijn verdwijnen. Ik moest ook langs de RX om te zien of de galstenen al gekristalliseerd waren en dus zichtbaar op een gewone RX, maar dat was niet het geval. Uit mijn bloedonderzoek bleek ook dat ik geen infectie had, wat bemoedigend nieuws was, gezien de omstandigheden. Om nierstenen uit te sluiten moest ik ook nog in een potje plassen. Maar plassen zat er niet direct in. Nadat dat dan gelukt was, kreeg ik het nieuws dat het resultaat van de urine goed was en ik dus geen nierstenen heb. Ze hebben vervolgens onmiddellijk een kamer geboekt.

Om half negen werd ik naar de 6de verdieping gebracht.  Alwaar ik in zo’n operatieschort werd gestoken en in een bed. Na enige tijd, de verpleegsters zijn ondertussen de andere mensen in mijn kamer aan het wassen, moet ik plassen en de verpleegster stelt voor om een zeefje te gaan halen. Ik vroeg me onmiddellijk af waarom. Bleek dat de spoedverpleegster (na wisseling van de wacht) het niet zo goed begrepen had en me had laten opnemen en doorverwezen naar een uroloog. Ik zei dus tegen de verpleegster dat ik galstenen had, ze is vervolgens in mijn dossier gaan kijken en dat bleek ook. Dus ik mocht zonder zeefje richting toilet vertrekken. Een goede vriendin van me, Sara, is ook verpleegkundige op deze dienst en heeft me ondertussen opgemerkt tussen de andere patiënten en heeft onmiddellijk naar speod gebeld om te verifiëren en de doorverwezen dokter aan te passen. Soms helpt het echt om mensen te kennen. Tegen de middag heb ik dan een echografie moeten ondergaan en daar bleek dat 1/3de van mijn gal uit kleine steentjes bestond. En de dokter die de echografie nam, bevestigde aan de hand van mijn symptomen die nacht dat ik een galcrisis had gehad.

De volgende dag zou mijn gal verwijderd worden met een kijkoperatie. Dit is allemaal redelijk vlekkeloos verlopen. Maar toen ik wakker werd na de operatie deed mijn buik zo’n pijn dat ik niets anders kon dan uitroepen: Pijn! Pijn! Pijn! De verantwoordelijke van de recovery zei me toen dat ik reeds pijnstillers heb gehad, waarop ik antwoordde dat het niet genoeg was.  Na een tijd werd de pijn minder en mocht ik dan toch richting kamer. Ik heb niet veel last gehad van nawerkingen van de narcose, denk ik. ‘s Avonds zijn Veerle en Sigrid me komen bezoeken en Veerle wou eens testen hoe hoog mijn bed wel kon. Toen mijn bed zowat op zijn hoogste stond gaf het ineens geen krimp meer.  Noch op en neer, noch rechtzitten of platliggen werkte nog.  En zo heb ik dus een hele nacht wa kramikkel moeten liggen. De volgende morgen werd er een tijdelijk bed gebracht. Want ik was er nu wel uitgeraakt, maar ik geraakte er niet meer in. Toen het tijdelijke bed er was, is er nog een co-assistente gekomen om 1 van de 4 incisie van de kijkoperaties opnieuw te naaien, want die was losgekomen. Het was de incisie in de navel. Ze heeft er 5 keer ingeprikt om verdoving toe te voegen. Vervolgens met een andere naald geprikt om te voelen of ik nog iets voelde, welk het geval was en dan heeft ze nog 2 keer verdoving bijgespoten, opnieuw voelen en dan nog eens 2 keer verdoving moeten bijspuiten. Ik denk dat mijn lichaam iets te goed tegen pijnstillers/verdoving kan.

Woensdag mocht ik dan richting huis, alwaar ik nu zit verder te recupereren. Ik heb een ziektebriefje tot 12/12 en hoop dat ik rond 12/12 dan ook niet te veel last meer ga hebben.

Tot zover in’t kort mijn omzwervingen deze week. Ik wens niemand een galcrisis toe, ook mijn ergste vijanden niet.

Mijn weekend zit ook alweer eivol. Maar dat hebben we graag. Zondag dan BBQ, maar morgen winkelen en voorbereidingen treffen, zoals de kippenbillen, eieren en aardappelen koken. En dan in de namiddag naar Bierpassie op de Groenplaats. Hopelijk komen we nog eens wat nieuwe biertjes tegen. Ik hoop dus op een aangenaam weertje, niet zoals de afgelopen 2 dagen. Veel te warm naar mijn zin. Dan liever terug naar Ierland.

Ondertussen ook net zoals de rest van Vlaanderen en de wereld verschoten van de overlijdens van Yasmine, Michael Jackson en Farah Fawcett.

Maar zal misschien eerst mijn belevenissen van gisteren eens op een rijtje zetten. Ik ben ‘s ochtends vertrokken richting Midleton. Daar ligt een oude en nieuwe distilleerderij van Jameson. En vermits mijn laatste whiskey aanwinst een Midleton Singe Cask is, wou ik daar een tussenstop maken. Ik heb de Jameson Experience gedaan. Dit bestond uit een filmpje over het ontstaan enzo. Maar dit leek eerder een puur reclamefilmpje over hoe goed hun whiskey is en dat ze verse producten gebruiken en … Dit werd gevolgd door een rondleiding door de oude distilleerderij met alle stappen van het whiskey maken. Je vindt hier de grootste distilleerketel ter wereld welke 144.000 liter kan bevatten. Om deze ketel te stoken had men per 24 uur 4 ton steenkool nodig. Hallucinante cijfers. Maar voor de rest was het nog een herkauwen van vroeger, toen ik de Jameson distilleerderij in Dublin heb bezocht.

Hierna ging de reis verder naar Cashel, om de Rock of Cashel te gaan bewonderen. Een rotsheuvel bebouwd met 12-15de eeuwse gebouwen: kathedraal, kapel, … Hier toch maar eventjes de toer met de gids gevolgd en vervolgens terug richting Youghal om te eten en  nog wat in de pub te blijven hangen.

Vervolgens heb ik alles heringepakt, zodat ik zo weinig mogelijk in mijn rugzak moet rommelen vandaag en dat ik morgenochtend op tijd kan vertrekken. Als ik beslist heb hoe ik naar Dublin ga…

Vandaag was er al eentje van. Bestemming: Fota wildlife park en Cobh (dan toch). Het park was best interessant, maar nogal klein en het was dus wachten op de hoofdattractie van de dag: het voederen van de cheetahs om 16u00. Ze binden dan een konijn of kip aan een draad en laten dat wat over en weer gaan voor de cheetahs. Pas als je die gracieuze kat in actie ziet, weet je tot wat die in staat is. 0-110 km/u in 3 seconden. Hierna richting Cobh.

Cobh is het laatste stadje dat de Titanic heeft aangedaan voor ze aan haar “maiden voyage and last voyage” begon. Buiten een gebouw waarop White Star Line staat en een gedenksteen is er niets van te zien. Alsook is er een gedenkmonument voor de Lusitania. Zo dadelijk hier iets zoeken om te eten en terug richting Youghal. Morgen staat Midleton op het programma. En maandag dan terug richting Cork.

Gisteren heb ik ook nog even langs de hondenraces gegaan. Iets wat ik toch eens gedaan moest hebben. Er zijn zo’n tien races per avond waarbij telkens 6 honden lopen. En bij race 6 en 7 had ik in gedachten een winnaar gekozen en dit bleek nog correct te zijn. Dus bij race 8 beslis ik dat nummer 4 ging winnen. Ik zet 2 euro in en wonderwel wint nummer 4. Ik krijg 10,60 euro uitgekeerd. Beginnersgeluk zo bleek, want bij de volgende 2 races won ik niets meer.

Na de Ring of Kerry ben ik richting Dingle gereden, beroemd om zijn residentiaire dolfijn Fungie (Die volgens mijn bronnen al enkele jaren dood is, maar toch worden er nog sighting tours georganiseerd. Die Ieren zijn wel ondernemend. Hostel gezocht en ingecheckt. Ik dacht voor het avondeten nog snel te douchen, bleek dat ze tijdens de dag het warm water daar afzetten. Ze hebben het speciaal voor mij terug opgezet en een halfuur later kon ik de douche in. Dan een wandelingetje door Dingle, een frisse Guinness op een warm terras en dan richting een pub om te eten. Mijn oog is dit keer gevallen op de Irish beef & Guinness stew, geserveerd met lookbrood. Iets om duimen en vingers van af te likken. Dan nog wat rondgekuierd door dit havenstadje, eens over de pier, …

Rond 21u een pub binnengevallen waar tegen 21u30 live music begon. Er was wel wat sfeer in die keet. Dan maar mijn bed opgezocht waar ik midden in de nacht wakker werd van een Nederlandse en een Ier die gingen zwemmen, terug ingeslapen, ze terug horen binnenkomen en waarna ze nog wat “plezante” spellekes hebben gespeeld. Het leven van een backpacker is ook niet alles. Heb dan maar besloten wraak te nemen door es goed te snurken.

Vandaag ben in richting Dunquin vertrokken om aldaar de ferry te nemen richting The Great Blasket Island. Daar aangekomen het in 1953 verlaten dorpje bekeken, een stuk ‘rond’ het eiland gewandeld en toen dat niet meer ging toch maar de weg richting top genomen. Van daaruit had je een prachtig zicht over de Atlantische Oceaan en Ierland zelf. Op een gegeven moment leek het zelfs ik was alleen op de wereld. Je krijgt op de Blasket Islands een les in nederigheid. Na een kleine 4 uur op en neer te wandelen op dit eiland sta ik te wachten op de boot en zie plots een paar kopjes opduiken van zeehonden en een beetje verder zwemt een haai richting strand. Gewoon prachtig!

Ik ga vanavond weer goed slapen, maar niet zonder eerst nog es goed te eten en een Guinness te gaan drinken.